• about this site
  • links
  • fantom
  • antonykok.nl
  • fleursdumal.nl
  •        HOME  


    New

    1. ‘Antony Kok had me te pakken’ vertelde Kees Verwey
    2. Louis Tinner, literaire held van Herman Brusselmans samengesteld en ingeleid door Jef van Kempen
    3. Gedicht ‘Theater’ van Jef van Kempen vertaald door Bernard Odendaal
    4. DADA & DE STIJL in Tilburg: voorpublicatie biografie Antony Kok
    5. Biografie experimenteel dichter Antony Kok
    6. Boek van Jef van Kempen over de dichter Henri Dolmans geeft een bijzonder tijdsbeeld
    7. Literair Periodiek Ballustrada met nieuw werk van Noord-Brabantse dichters
    8. J.-K. Huysmans à Tilburg by Jef van Kempen translated by Jan Landuydt
    9. Esther Porcelijn & Jef van Kempen lezen gedichten uit ‘Laatste Bedrijf’
    10. 2e druk van de bundel Laatste Bedrijf van Jef van Kempen
    11. Een foto-impressie van de presentatie van LAATSTE BEDRIJF
    12. Ton van Reen: Jef van Kempen houdt van gedichten
    13. Onderscheiding Jef van Kempen voor verdiensten literatuur en cultuur
    14. Nieuwe bundel van Jef van Kempen: LAATSTE BEDRIJF
    15. Jef van Kempen krijgt zilveren legpenning
    16. Jef van Kempen: Laatste bedrijf. Een keuze uit de gedichten 1962-2012
    17. NEW on digital magazine fleursdumal.nl (magazine for art & literature)
    18. J.A. Woolf: Making memories (#31)
    19. J.A. Woolf: Making memories (#30)
    20. J.A. Woolf: Making memories (#29)

    Categories

    1. B I O G R A P H Y
    2. B O O K S
    3. G A L L E R Y
    4. N E W S
    5. P O E T R Y
    6. P R O S E

     

    1. Subscribe to new material: RSS

    Jef van Kempen gedicht: Sluis drie

     

    S l u i s  3

     

    Hoog in de lucht drijft een schip

    tussen eikenhouten deuren.

    Roerloos als de reiger wacht

    de visser op zijn prooi,

    staart met koele blik

    in het zwarte water van

    de waterval.

    Zijn vrouw wast

    -keer op keer-

    zijn auto blinkend blauw

    en wit en blauw.

    Aan het hek spuwen

    oude mannen gal,

    vertellen duizend en één

    verhalen over het leven

    en over de dood

    (voor zover van belang).

     

    Geruisloos waait een meisje

    voorbij,

    helling op, helling af, verdwijnt,

    met fiets en al, achter een muur

    van populieren

    (komt zij ooit terug?)

     

    Een late hond likt het asfalt

    terwijl zijn baas de sterren zoekt.

    Ver weg huilt een kind wanhopig

    om de moeder

    (komt zij ooit terug?)

     

    Dan slaat hij toe

    -oog om oog, tand om tand-

    doodt opgewekt zijn prooi.

    Hoog in de lucht drijft een schip

    tussen eikenhouten deuren.

    De schipper, roerloos op de brug,

    ziet de visser bij de waterval

    en achter hem weet hij de doden,

    zij aan zij, steen na steen.

     

    Het wachten is op de nacht

    (die altijd komt).


     

    Jef van Kempen


    (Geschreven Stad, 1999)

     museum of lost concepts – gedichten

    Filed under: P O E T R Y,Kempen, Jef van


    Jef van Kempen gedicht: De held

     

    D e  h e l d

     

    Nog een kind droomde ik een groot minnaar

    te worden. Het lot had bepaald dat ik een bron

     

    van liefde en lust werd en terwijl iedere vorm

    van verdorvenheid, van ontucht, mij vreemd was,

     

    bedreef ik met ware doodsverachting de liefde.

    Mijn dapperheid werd alom geroemd.

     

    Eeuwenlang was mijn lichaam een lust voor het oog.

    Dag in dag uit, jaar in jaar uit, bracht ik vals en

     

    vlug, zonder pijn, zonder omzien naar de wereld,

    onzichtbaar tussen droom en daad, mijn veeleisende

     

    bruiden geluk.

    Ook al was ik een toonbeeld van zelfbeheersing: mijn

     

    nooit aflatende inzet zou mijn arme hart meer en meer

    bedrukken. Totdat mij geen andere weg bleef dan mij te

     

    schikken naar de nukken van mijn laatste metgezel:

    mijn onovertroffen innerlijke schoonheid.

     

     

    Jef van Kempen

     

    (Uit: Laatste bedrijf. Gedichten 1963-2008)

     museum of lost concepts – gedichten

    Filed under: P O E T R Y,Kempen, Jef van


    Jef van Kempen gedicht: Requeim


     

    R e q u i e m


    O, dood, bedrieglijk, bedrieglijk scharminkel.

    Daar waar (van aangezicht tot aangezicht)

     

    onsterfelijke schoonheid onverdraaglijk wordt,

    heult huichelachtige liefde met U:

     

    spiegeltje, spiegeltje aan de wand,

    wie is de mooiste van dit land?

     

    Voor wie wit is, wit is als sneeuw,

    is het lot van een graf in de zwarte,

     

    in de zwarte aarde te zwaar.

    O, dood, bedrieglijk, bedrieglijk scharminkel.

     

    Zeven maal zeven maal zeven maal

    zoveel niet-aflatende rouw om

     

    deze nietsontziende vergankelijkheid.

    Bij dit eenzame glazen graf stijgt een

     

    woordloos gejammer op naar een verre,

    naar een verre hemel:

     

    die spiegel van eeuwigheid.

     

     

    Jef van Kempen

     

    museum of lost concepts – gedichten

    Filed under: P O E T R Y,Kempen, Jef van


    Jef van Kempen gedicht: Afgrond

    Staande aan de rand,

    werp ik mij ruggelings,

    en zie

    mijn voeten.

     

    Mijn voeten zijn

    jonger dan

    mijn handen.

     

    Ik zing een

    weerzinwekkend lied:

    mijn handen

    zijn ouder dan

    mijn geslacht.


     

    Jef van Kempen

    Afgrond

    museum of lost concepts – gedichten

    Filed under: P O E T R Y,Kempen, Jef van


    Jef van Kempen gedicht: Talent

     

    Talent

    Om bedachtzaam
    te lijken,

    bal ik
    de vuisten

    op de
    rug.

     

    Jef van Kempen

    (Laatste bedrijf. Gedichten 1963-2008)


    museum of lost concepts

    Filed under: P O E T R Y,Kempen, Jef van


    Jef van Kempen gedicht: Keesje

    Keesje


    Een kaft van gemarmerd papier

    bewaart het geheim

     

    van een onooglijk mens.

    Dat is te zeggen:

     

    vaak omarmd en gekoesterd

    als het heertje van de straat

     

    (heel schoon en goed van gezicht,

    want daar zorgde jouw oma wel voor)

     

    deed hij er toch nog toe.

    In ieder geval even.

     

    Maar nooit nodeloos lang

    wacht de dood.

     

    Dat was alles.


    Jef van Kempen

    museum of lost concepts 2009

    Filed under: P O E T R Y,Kempen, Jef van


    Jef van Kempen gedicht: My Lai

    My Lai

     

    Het was een ongewone tijd.

    Een goede lijkenscore

    daar draaide het om,

    daar werd niet stiekem

    over gedaan.

    Zo’n oorlog was het.

     

    We sneden de oren af

    van vrouwen en kinderen

    en hingen die aan een ketting

    om onze nek.

    Zo’n oorlog was het.

    Het was een ongewone tijd.

     

    Jef van Kempen

    museum of lost concepts 2009

    Filed under: P O E T R Y,Kempen, Jef van


    Jef van Kempen gedicht: Concept

    Concept

     

    Geen woord teveel

    overdacht hij zijn daden,

    ging stil voorbij

    niet gezien en

    niet gewogen.

     

    Welk kind

    werd niet verwekt

    met de sombere schoonheid

    van de dood voor ogen?


    Jef van Kempen

    museum of lost concepts 2009

    Filed under: P O E T R Y,Kempen, Jef van


    Jef van Kempen gedicht: Intensive Care

    Intensive care

    In deze betonnen duisternis weigert
    hij te ontwaken. Het is de dood die
    loert en dreigt, in een flits verpletterd,
    in dat ene ogenblik teveel,

    om precies te zijn: gebroken glas
    in zacht vlees, verminkte huid,
    geblakerd, afgerukt, met harde hand
    ontvreemd in een lieflijk mijnenveld.

    Rest alleen: het licht dat als een
    wit vlies aan de muren hangt, geluid
    dat gaten maakt in zijn hoofd, de geur
    van rottend bloed, opgeruimde kamers.

    Ongeboren was hij op zijn best,
    maar ontdaan van alle alledaagsheid,
    van alle onberekenbare motieven,
    wist hij nog hoe hij ooit

    onder haar rok keek
    en bladerde tussen haar benen
    en dat alleen een vrolijke gek
    de hemel zal zien.

    Jef van Kempen
    (Uit: Laatste bedrijf. Gedichten 1963-2008)

    museum of lost concepts

    Filed under: P O E T R Y,Kempen, Jef van


    Jef van Kempen gedicht: Suïcide

    J e f    v a n    K e m p e n


    S  u  ï  c  i  d  e


    Het was geheel in overeenstemming met

    wat zijn hart voelde maar wat zijn hoofd

    vergat.

    Omdat elk bewijs ontbrak, kreeg zijn onrust

    geen warm onthaal, had hij als bron van kennis

    en als gangmaker van valse praktijken afgedaan.

    Zijn opvatting dat met het oog op de vooruitgang

    geen genade kon worden verleend

    (tenminste niet uit misplaatst medelijden)

    dat in het licht van de resultaten van de samenspraak

    van lichaam en ziel

    een samenhang werd verondersteld

    van gevoel en waarneming,

    maakte zijn mistroostigheid alles onthullend,

     

    waarbij de goede verstaander niet dient

    te vergeten de invloed van gebrek aan slaap,

    totdat hij als een schim fluisterend

    zegde te zijn misleid en zich over te geven

    aan een lichaam zonder een spoor van lust en

    bandeloosheid, als een alledaagse omstandigheid

    onherroepelijk hangend

    aan het plafond

    van zijn dromen.

     

    (Laatste bedrijf. Gedichten 1963-2008)

    -museum-of-lost-concepts-

    Filed under: P O E T R Y,Kempen, Jef van


    Woorddroow

     Museum of lost concepts

    woorddroow

    kemp=1968

    Filed under: P O E T R Y,Kempen, Jef van,P O E T R Y,Visual Poetry


    De onvolkomenheden der volmaakte poëzie

    museum of lost concepts

    De onvolkomenheden der volmaakte poëzie

    kemp=2008

    Filed under: P O E T R Y,Kempen, Jef van,P O E T R Y,Visual Poetry


    | Newer Posts »

    MUSEUM OF LOST CONCEPTS